Wilgoć niszczy freski → malarze przechodzą na płótno (olej). Upadek Bizancjum 1453 → emigracja intelektualistów bizantyjskich. Handel z Bliskim Wschodem → egzotyczne wpływy, postacie w turbanach, przepych. Specyficzne weneckie światło — miękkie kontury, mgła, odbicia w kanałach.
Ta opozycja powróci w baroku (Poussin vs. Rubens), w XIX w. (Ingres vs. Delacroix). Fundamentalny dylemat sztuk plastycznych niezależny od epoki.
Swobodne dysponowanie elementami antycznymi. Proporcje, harmonia, czystość formy. Współczesna „palladiańska" architektura = jego spuścizna.
Dwukondygnacyjna budowla horyzontalna, arkady ujęte podwojonymi podporami (porządek dorycki na dole, joński na górze), plastyczność elewacji przez kontrasty światłocieniowe. Historycy sztuki dostrzegają tu zaczątki manieryzmu.
Figura serpentinata (skręcone ciało), przesadna miękkość lub twardość form, napięcie i niepokój, przeskakiwanie kolegów i rywali. Wyczerpanie w połowie XVI w. — potrzeba nowej jakości. Giulio Romano (uczeń Michała Anioła) jako przedstawiciel.
Punkt zwrotny: po Soborze artyści dostają precyzyjne wytyczne. Manieryzm wyczerpany. Zaczyna się szukanie nowego języka. Bracia Carracci zakładają Akademię w Bolonii (1585). Wkrótce: barok.